Ομιλία στην συγκέντρωση μνήμης 2ο Ειδικό Δημοτικό Πειραιά
29-11-2025
Φίλες και φίλοι,
ο θάνατος ενός μικρού παιδιού μέσα στο σχολείο μας συγκλόνισε. Στεκόμαστε στο πλευρό των γονιών της Ειρήνης – Ιωάννας, της οικογένειάς της, και τους λέμε κουράγιο. Η σκέψη μας είναι μαζί τους και είμαστε εδώ για να προσφέρουμε και κάθε δυνατή βοήθεια.
Στηρίζουμε τους δασκάλους του σχολείου στο δύσκολο έργο τους να διαχειριστούν την απώλεια και τις στιγμές που έζησαν οι ίδιοι κάνοντας ότι μπορούσε να γίνει για να σωθεί το παιδί. Ζητάμε από το υπουργείο και τη διεύθυνση πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης να πάρουν όλα τα μέτρα για την ουσιαστική στήριξη παιδιών, γονέων και εκπαιδευτικών.
Φίλες και φίλοι, καλέσαμε τη σημερινή συγκέντρωση ως μια αυτονόητη υποχρέωση των δυο Ενώσεων να τιμήσουμε τη μνήμη της μικρής Ειρήνης – Ιωάννας, να συμπαρασταθούμε στην οικογένεια και στους δασκάλους.
Αλλά και για να φωνάξουμε όλοι μαζί ότι δεν κλείνουμε τα μάτια στα τεράστια προβλήματα που έχει σήμερα η Ειδική Αγωγή, στο Γολγοθά που ανεβαίνουν καθημερινά οι οικογένειες που προσπαθούν να τα βγάλουν πέρα χωρίς καμιά ουσιαστική στήριξη από το κράτος.
Δεν συμμεριζόμαστε την προσπάθεια της υπουργού Παιδείας να εξωραΐσει την κατάσταση στην ειδική αγωγή και στα ειδικά σχολεία, δημοσιεύοντας αμέσως μετά το τραγικό περιστατικό μια ολόκληρη λίστα με τις προβλεπόμενες και τις καλυμμένες θέσεις, για να δείξει ότι όλα δουλεύουν ρολόι στην ειδική αγωγή και ότι για τέτοια περιστατικά φταίει η κακιά η ώρα.
Εμείς λέμε ότι η ειδική αγωγή είναι ο καθρέπτης της ανθρωπιάς και της φροντίδας με την οποία το κράτος και κάθε κυβέρνηση θα πρέπει να αντιμετωπίζει όλα ανεξαιρέτως τα παιδιά. Σε αυτόν ακριβώς τον ευαίσθητο χώρο απαιτείται αυτό που λέμε «θετικά άνιση μεταχείριση», για να αντιμετωπίζεται ο μόχθος και το έλλειμμα που επιτείνουν οι φυσικές αδυναμίες. Κι εδώ έχουμε πολλά ράμματα για τη γούνα τους…
Εμείς θέλουμε τα δάκρυά μας για την Ειρήνη Ιωάννα να ποτίζουν την κοινή διεκδίκηση γονιών, δασκάλων και εκπαιδευτικών για ένας σχολείο σύγχρονο, στο ύψος των αναγκών που έχουν τα παιδιά μας και των δυνατοτήτων που υπάρχουν σήμερα αυτές να γίνουν πράξη.
Είναι κοινό μυστικό οι σημαντικές ελλείψεις στα Ειδικά σχολεία, όχι μόνο τον Σεπτέμβρη, αλλά σε όλη τη διάρκεια του χρόνου. Παρά τους πανηγυρισμούς για τις μόνιμες προσλήψεις που έγιναν κάτω από την πίεση των αγώνων εκπαιδευτικών και γονιών, υπολείπονται σημαντικά των αναγκών που υπάρχουν.
Εδώ που βρισκόμαστε σήμερα, στο 2ο ειδικό δημοτικό, όπως μας ενημέρωσε η κυρία Ζαχαράκη, το σχολείο είναι πλήρως στελεχωμένο με τα δεδομένα του νόμου. Στην πραγματικότητα όμως, είναι ένα ακόμα σχολείο πολύ πίσω από τις ανάγκες που υπάρχουν σήμερα για τα παιδιά μας, δηλαδή 1 δάσκαλος ανά 2 παιδιά 1 βοηθητικό προσωπικό ανά παιδί.
Κάθε χρόνο επιβάλουν νόμους που παίζουν το ρόλο του κόφτη, ώστε να μειώνονται οι κενές θέσεις και το κόστος σε αντίθεση με τις ανάγκες που υπάρχουν και αυξάνονται.
Το ίδιο ισχύει και με το Ειδικό Βοηθητικό Προσωπικό, που το έργο του, ειδικά για τις περιπτώσεις των μαθητών με βαρύτερες αναπηρίες, είναι πρωτίστως εκπαιδευτικό, με στόχους προς κατάκτηση.
Τι να πούμε για τις ειδικότητες των ψυχολόγων, εργοθεραπευτών, κοινωνικών λειτουργών κ.α., που έχουν στην ευθύνη τους δεκάδες μαθητές, με αποτέλεσμα να μην προλαβαίνουν να προσφέρουν πλέρια και ολοκληρωμένα τις επιστημονικές τους γνώσεις ώστε να στηρίξουν ουσιαστικά τα παιδιά των ειδικών σχολείων!!!
Ακόμα και για το συγκεκριμένο κτίριο που στεγάζετε το 2ο ειδικό, διατηρούμε σοβαρές επιφυλάξεις, για το κατά πόσον με βάση τη σύνθεση των παιδιών είναι ασφαλές. Είναι τριώροφο κτίριο της δεκαετίας του 80 με χαλασμένο ασανσέρ από την αρχή του χρόνου. Πόσο διευκολύνει την έκτακτη εκκένωσή του σε περίπτωση ανάγκης; Πόσο ασφαλές είναι να μεταφέρονται τα παιδιά στα χέρια 3 ορόφους καθημερινά;
Στο 80% των Περιφερειακών Ενοτήτων δεν υπάρχει Ειδικό Επαγγελματικό Γυμνάσιο και Λύκειο. Στο 5,5% των Περιφερειακών Ενοτήτων είναι ανύπαρκτα τα Ειδικά Νηπιαγωγεία, δηλαδή δεν υφίσταται δομή υποχρεωτικής Εκπαίδευσης.
Αλλά και στη μη υποχρεωτική Εκπαίδευση, στους παιδικούς σταθμούς, τα πράγματα δεν είναι καθόλου καλύτερα. Δεν υπάρχουν παιδικοί σταθμοί σε ολόκληρη τη χώρα που να διαθέτουν το αναγκαίο εξειδικευμένο επιστημονικό και παιδαγωγικό προσωπικό για να υποδεχτούν μικρότερα παιδιά προσχολικής ηλικίας που έχουν σοβαρότερες αναπτυξιακές ή άλλου είδους δυσκολίες ή/και αναπηρίες.
Προκύπτουν σε όλους μας ερωτήματα:
· Γιατί, ενώ η επιστήμη τρέχει με αλματώδεις ρυθμούς, υπάρχουν τα διαγνωστικά εργαλεία, είναι σχεδόν ανύπαρκτες οι δημόσιες, δωρεάν ιατρικές πρωτοβάθμιες δομές έγκαιρης διάγνωσης, υποχρεωτικά για όλα τα βρέφη;
· Γιατί, ενώ υπάρχει το διαθέσιμο και καταρτισμένο επιστημονικό δυναμικό, για παράδειγμα των παιδοαναπτυξιολόγων, αυτοί είναι ελάχιστοι, μόλις σε κάποια δημόσια νοσοκομεία, με τις λίστες αναμονής να είναι πολύμηνες;
· Γιατί, 5 χρόνια, μετά από τις βαρύγδουπες ανακοινώσεις ότι θα δοθεί προτεραιότητα στην πρώιμη διάγνωση και παρέμβαση, εν τέλει θεσμοθετήθηκε το πολυφορεμένο «voucher για πάσα υπηρεσία»; Το οποίο μάλιστα, δεν προορίζεται για διάγνωση, παρά μόνο για παρέμβαση κι αυτό μέχρις εξαντλήσεως των κουπονιών!!!
Την ίδια στιγμή, λόγω της έλλειψης δημόσιων ιατρικών χώρων διεπιστημονικής παρέμβασης για τα μικρά παιδιά, προκρίνεται η παρέμβαση στο χώρο που μεγαλώνει και ζει το ίδιο το παιδί. Μα αν είναι δυνατόν! Πόσα ακόμα θα αναλάβει η πολύπαθη οικογένεια;
Για να δούμε όμως και τα ζητήματα της μεταφοράς, γιατί έχει φτάσει Δεκέμβριος και δεν γνωρίζουμε:
– Θα καλυφτούν όλα τα δρομολόγια για να πάνε τα παιδιά στο σχολείο; Η κυρία Αντιπεριφερειάρχης, μέχρι τα κλάματα έβαλε για να μας δείξει πόσο πολύ μας νιώθει όταν επιτέλους μας δέχθηκε μαζί με τις άλλες ενώσεις του Πειραιά.
– Και πώς να γίνει αυτό, όταν είναι πολιτική επιλογή όλων των κυβερνήσεων να ενισχύουν και να χρηματοδοτούν τον εμπορευματοποιημένο και ιδιωτικοποιημένο σύστημα μεταφοράς τους, με τους ιδιώτες να δίνουν προσφορές και να κλείνουν συμβάσεις μόνο αν κερδίζουν από αυτές; Ετσι, πολλά δρομολόγια βγαίνουν άγονα.
Μάλιστα, η Περιφέρεια Αττικής σε έγγραφό της επισημαίνει: «Στην Αττική λόγω της αύξησης του τουριστικού προϊόντος και της επέκτασης της τουριστικής περιόδου η ζήτηση για οδηγούς βαίνει συνεχώς αυξανόμενη…». Την ίδια στιγμή αναγνωρίζει ότι «…δεν υπάρχει πλαίσιο εκπαίδευσης των οδηγών για φροντιστική συμπεριφορά σε μαθητές, διευθυντές και γονείς…, ειδικά για τους μαθητές με αναπηρία».
Και μετά από αυτές τις διαπιστώσεις, φέτος έχει απομείνει μόνο ένα δρομολόγιο στο σχολείο για μεταφορά και έχουν ναυλωθεί μέχρι και ταξί.
Φίλες και φίλοι, αγαπητοί δάσκαλοι και γονείς
Στα Ειδικά Σχολεία φοιτά σήμερα το 10% των μαθητών με αναπηρίες ή/και ειδικές εκπαιδευτικές ανάγκες. Δηλαδή από τους περίπου 110.000 μαθητές οι 12.000 φοιτούν στα Ειδικά Σχολεία, μόλις το 1% του συνολικού μαθητικού πληθυσμού.
Αυτό το 1%, οι μαθησιακές ανάγκες των παιδιών και οι αγωνίες των γονιών τους, αντιμετωπίζονται από το κράτος ως τεράστιο βάρος και κόστος. Εκεί βρίσκεται η πηγή του κακού.
Εκεί στρέφουμε κι εμείς τη δύναμη του αγώνα μας, που μπορεί και πρέπει να γίνει ακόμα μεγαλύτερη με τη συμμετοχή όλων μας, με κριτήριο το τι έχουν ανάγκη τα παιδιά μας και όχι το τι επιτρέπουν τα λεγόμενα δημοσιονομικά περιθώρια και οι προτεραιότητες του κράτους.
Άλλωστε, το βλέπουμε καλά ότι αυτά τα περιθώρια γίνονται λάστιχο όταν πρόκειται να χρηματοδοτήσουν όπλα και φρεγάτες, αλλά λεφτά για τα σχολεία δεν υπάρχουν. Το ίδιο ισχύει και για το δήμο: Ο …βιοκλιματικός πύργος του Πειραιά διαφημίζεται ως υπόδειγμα αρχιτεκτονικής και ως κατασκευαστικό θαύμα, αλλά λεφτά για τη συντήρηση των σχολείων και για τη δημιουργία 3ου ειδικού δεν υπάρχου. Γιατί να μην απολαμβάνουν τα δικά μας παιδιά κτίρια σαν αυτό του πύργου, που στεγάζει ναυτιλιακές, πολυκαταστήματα, και τα γραφεία μεγάλων επιχειρήσεων;
Σας καλούμε λοιπόν όλους να παλέψουμε για την εξασφάλιση όλων των επιστημονικών όρων και προϋποθέσεων για τη λειτουργία των ειδικών σχολείων.
Να διεκδικούμε υποχρεωτική, καθολική, δωρεάν για όλα τα βρέφη πρώιμη διάγνωση και παρέμβαση σε δημόσια κέντρα, που θα αναλαμβάνουν το κρίσιμο έργο της παρέμβασης συνδυαστικά με το παιδαγωγικό πλαίσιο. Κι αυτό διαμορφώνεται σε παιδικούς σταθμούς, από το κατάλληλο επιστημονικό και παιδαγωγικό προσωπικό που μπορεί να ανταποκρίνεται στις σύνθετες ανάγκες των μικρών παιδιών.
Να δημιουργηθούν σύγχρονα και ασφαλή ειδικά σχολεία, με τις κατάλληλες υποδομές, αίθουσες, εργαστήρια και το κατάλληλο τεχνολογικό και κάθε είδους μέσο για την εκπαιδευτική, θεραπευτική, επιστημονική, βοηθητική διαδικασία. Στελεχωμένα από το μόνιμο αναγκαίο προσωπικό όλων των ειδικοτήτων.
Σύγχρονα αναλυτικά προγράμματα που να ανταποκρίνονται στις εξελίξεις στο επίπεδο των επιστημών και θα εμπλουτίζουν το συνολικότερο έργο.
Αυτή είναι η απάντηση στο ερώτημα «τι μπορεί και τι πρέπει να γίνει σήμερα», τιμώντας και τη μνήμη της Ειρήνης – Ιωάννας. Συλλυπητήρια ξανά σε γονείς και δασκάλους, είμαστε εδώ για ότι χρειαστούν.
ΤΑ ΔΣ ΤΩΝ ΕΝΩΣΕΩΝ ΣΥΛΛΟΓΩΝ ΓΟΝΕΩΝ ΚΑΙ ΚΗΔΕΜΟΝΩΝ ΤΟΥ Ε’ ΚΑΙ Δ’ ΔΗΜΟΤΙΚΟΥ ΔΙΑΜΕΡΙΣΜΑΤΟΣ ΠΕΙΡΑΙΑ
